Κάθε αρχή και δύσκολη. Όμως δεν ίσχυε για τον Ολυμπιακό χρόνια τώρα.

Χαρακτηριστικό ότι για να βρει κανείς στραβοπάτημά του σε πρεμιέρα μέσα στο Καραϊσκάκης θα πρέπει να ψάξει στο ντουλάπι με τις βιντεοκασέτες για να βρει ένα 0-0 με τον Παναθηναϊκό το μακρινό 1993.

Παρά ταύτα οι παραδόσεις είναι για να σπάνε και αυτό έγινε και χθες. Το 0-0 με τον Ατρόμητο μας έκανε να φύγουμε από το γήπεδο με προβληματισμό που υπερίσχυσε για κάμποση ώρα της χαράς για την επιστροφή στα κόκκινα πλαστικά καθίσματα μετά από σχεδόν δύο χρόνια.

Βέβαια όσο περπατούσα στο δρόμο για το σπίτι, η εικόνα του αγώνα επέστρεψε στο κεφάλι μου και επανέφερε το χαμόγελο, όσο η λογική έπαιρνε τη θέση του θυμικού. Μάλιστα αυτό εδραιώθηκε στο πρόσωπό μου όταν διάβασα τη στατιστική εικόνα του αγώνα.

65% κατοχή, 22 τελικές, οι 17 εντός περιοχής εκ των οποίων οι 5 στην εστία.

Σκορ: 0-0

Θα μου πει κανείς και γιατί χαμογελάς; Έχοντας δει κανείς το ματς θα γνωρίζει ήδη ότι η ομάδα προσπάθησε και τελικά δεν πήρε αυτό που δικαιούταν. Στο πρώτο ημίχρονο ήταν κακή, σχεδόν ανύπαρκτη. Από το 60’ μεταμορφώθηκε παίζοντας καλύτερα από κάθε προηγούμενο παιχνίδι της φέτος και έδειξε ότι είναι σε καλύτερη κατάσταση από όλους τους υπόλοιπους που έκαναν πρεμιέρα χθες και προχθές. Μία ομάδα με πολλές αλλαγές και κάποιες μάλιστα της τελευταίας στιγμής.

Νέος τερματοφύλακας (Βστσλίκ), νέο δεξί μπακ (Καρμπόβνικ), βασικοί οι Ρόνι Λόπες και Τικίνιο και πάνω απ’ όλα το 4-4-2, ένα σύστημα που μέχρι πέρσι επιστρατευόταν μόνο για να βγάλει την ομάδα από τη δύκολη θέση όταν δεν μπρούσε να βρει το δρόμο προς τα δίχτυα. Όλα αυτά για να γίνουν το σύνολο που θέλουμε να βλέπουμε στο γήπεδο, χρειάζεται χρόνος και ίσως αρκετός.

Δεν ξέρω αν υπάρχει γιατί ήδη κυνηγάμε Παναθηναϊκό και ΑΕΚ, ενώ δεν εκμεταλλευτήκαμε στο 100% το κάζο του ΠΑΟΚ στην Τούμπα. Πρώτη αγωνιστική θα μου πει κάποιος, τι ψάχνεις τώρα;

Στο δια ταύτα με 3 τετ α τετ και τις απίστευτες χαμένες ευκαιρίες του Ελ Αραμπί μέσα από το κουτί, μπορεί κανείς να μιλάει για “ατυχία”. Αλλά και αυτή δεν μπορεί να κρατάει για πάντα όπως άλλωστε τίποτα στη ζωή. Οι νίκες θα έρθουν αρκεί να συνεχίσει η ομάδα να βελτιώνεται και να συνεχίσει να επιβάλλεται του αντιπάλου με τον τρόπο που έκανε χθες.

• Εκτός από τους παίκτες, μουδιασμένος ήταν και ο κόσμος. Όλοι έχουμε ανάγκη από χρόνο προσαρμογής, δεν είναι απλά τα πράγματα σε έναν ποδοσφαιρικό οργανισμό πόσο δε στον Ολυμπιακό.

• Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν είχε δώσει ο Γκορτσίλας το πέναλτι στο 3ο λεπτό στο τράβηγμα του Παπαδόπουλου στον Βαλμπουενά, σίγουρα όμως θα είχαν λυθεί τα πόδια και θα βλέπαμε ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι. Βέβαια ακόμα περιμένω να τον καλέσει το VAR να το τσεκάρει.

• Ο Άνχελ Λόπεθ έπαθε Λουτσέσκου και πανηγύρισε την ισοπαλία σα να κέρδισε στο Καραϊσκάκης, μουτζουρώνοντας την καλή εικόνα του Ατρομήτου που κατέβηκε για να διεκδικήσει ό,τι καλύτερο μπορούσε, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το κατάφερε.

• Πολλοί φίλοι και γνωστοί από τα γύρω καθίσματα έλειπαν χθες από το ναό. Ελπίζω όλοι να είναι καλά και να έλειπαν από επιλογή και μόνο.

• Πόσο όμορφα μυρίζει ρε παιδιά το χορτάρι; Κοντέψαμε να το ξεχάσουμε.

• Μην ξεχνάμε ότι ο καλύτερος παίκτης του Ολυμπιακού, ο Φορτούνης, είναι στα pit αυτή τη στιγμή, όπως και ο Μασούρας. Και αν ο πρώτος αργεί να επιστρέψει, ο δεύτερος θα είναι σύντομα στη βασική ενδεκάδα.

• Ο Βαλμπουενά είναι 37 και καλό είναι να μην το ξεχνάμε. Οι περισσότεροι από εμάς στα 37 δεν κάνουμε αυτά που κάνει στο γήπεδο ούτε στο Fifa.

• Καλή σεζόν να έχουμε με υγεία και γεμάτα γήπεδα.